Vaak heb ik gedacht hoe het zou zijn, dit uur als waarnemer van de stad. Fantasieën over de zon die als het ware de stad zou ontwaken. Met haar stralen die de Grote Kerk als het ware wakker zou kussen, de koperen gloed glijdend over de daken… Tja, niets van dat alles, want over de stad ligt een dik pak bewolking, verzwaard met dikke motregen. Als je nu zou zeggen dat de zon nog op moet komen geloof je ’t ook.

Toch is het mooi om de stad zo te zien. Ik herken gebouwen en zie het verkeer. De stad komt tot leven. In deze tijd, waar het Covid-19 virus door Nederland heerst, vind ik het nog redelijk bedrijvig. Een onzichtbare vijand waar we, ook in Dordt, voorlopig mee moeten leven.

Het is een mooi begin van mijn dag, een rustmoment. Reflecterend op wat komen gaat in dit jaar. Deze dag, de eerste van mijn 54ste levensjaar.