Mooi om te zien hoe krachtig de zon is. Een ster die, nog voor het te zien is, de vogels doet ontwaken en de duisternis weg jaagt. Bij de eerste glimp van de zon kan ik het nog recht aankijken. Rood. Een perfecte cirkel. Als een golf wordt de stad bedekt met een warme gloed. Maar hoe krachtig deze ster ook is, het wordt door de omgeving continu beïnvloed. De zon verdwijnt achter een wolk. Wanneer deze weer tevoorschijn komt is de metamorfose pas te zien. Fel, goud, en niet meer aan te kijken. De stad warmt op, mensen worden actief en de vogels die floten worden stiller. Dan een volgend obstakel. Een groot wolkenbed komt voor de opstijgende zon te liggen. De warmte verdwijnt samen met de goud kleurige gloed, maar het blijft licht. Het enige dat van de zon te zien is, zijn de lichtbundels die op kilometers afstand door de wolken breken. Ondanks dat glinsteren de regendruppels door de weerkaatsing van de, door deze ster verlichte, hemel.

Ik ben wakker. Ik leef. De stad leeft. Door 1 ster aan de hemel.