De laatste vrijdag van dit kunstwerk en ik mocht de zonsopkomst meemaken. Een bijzonder moment. Kunst is emotie toch? En creatief. Dit uur isolatie en beschouwing bleek een groter geschenk dan gedacht. Ik heb me ingehouden om niet luidkeels uit te barsten in “The sun comes out …” (Annie) het eerste kwartier. De zon die redelijk snel vanuit de rode sluier naar boven werd getrokken, om vervolgens zich helemaal te tonen en dan door een wolk, wederom rood, opgeslokt te worden. Fietsers reden voorbij, een eenzame voetganger.

Een koppel, ik dacht eerst dat het een standbeeld was zo vlak aan het water blik op oneindig (maar dat kon ik niet zien natuurlijk).  2 mannen stonden te wachten om binnengelaten te worden in het stadskantoor. Zouden de deuren om 6:45 opengaan? Tijdsbesef is raar.

De schok toen ik mijn voeten op boomtakken zag staan. Hmm, niet zo een goed idee om naar beneden te kijken door de weerspiegeling heen. Even blik in de verte richten.

Mijn gedachten gleden weg naar die andere bijzondere zonsopgang. Lang geleden, in China (hoe toepasselijk) waar ik mijn man leerde kennen. Toen stonden we op de verkeerde kant v/d berg, omlopen was niet zo makkelijk. Hier gelukkig wel. In alle vroegte hebben we toen genoten v/h opbouwen v/d markt, het wakker worden v/d mensen tot de enorme “flats” vliegend uit een Chinees neusgat. Ook dit deeltje van Dordrecht zag ik langzaamaan wakker worden: de krant werd rondgebracht, een vader reed met peuter richting stad, AH leverde bestelling … Af en toe zag ik een fietser nieuwsgierig omhooggluren. Ook zij zullen de Waarnemer missen.

Een louterend moment, catharsis, na een erg emotionele week.
Kunst is gebleven. En onderdeel van de beleving zijn is een unicum.
Dank voor dit project en dat ik er deel van mocht uitmaken.
1 ding is duidelijk: nog steeds meer Vlaming dan Dordtenaar, en toch blij hier te wonen.

Nele

P.s. Genoten van al het groen in de tuinen. Het zicht naar de binnenstad toe is groener dan ik verwacht had.