In het begin kan ik mijn ogen niet van het uitzicht afhouden. Ik wilde alles tot in detail zien. De bovenkant van Dordt, de Euromast in de verte, het feit dat de daken z’n ontzettend onbenutte ruimtes zijn. Alles. En toen pas merkte ik dat er ook naar mij gekeken werd. Heel veel zelfs. Bijna iedereen die langs liep, zwaaide even of wilde een foto maken.

Ik dacht dat dit een soort van zen oefening zou worden, een uur lang naar de stad kijken. En dat het feit dat er weinig mensen op straat zijn door het corona virus dat zou versterken. Maar het was juist het tegenovergestelde. Er gebeurde zoveel, er was zo veel te zien. Ik heb geen moment gedacht dat ik nou alles wel gezien had. Een hele mooie ervaring!