Eigenlijk zou ik hier 24 maart staan, in toen nog iets latere ‘alle vroegte! Maar door Corona-omstandigheden zag ik die 24e maart, de zon vanuit een vliegtuig opkomen. Ook een prachtig moment!

De afgelopen periode heb ik de zon veelvuldig op zien komen, maar niet vrijwillig.

Nee, steevast dankzij mijn veel-te-vroeg-uit-bed-gesprongen kinderen, die nog geen flauw benul hebben van wat rustig wakker worden is.

De zon op zien komen vanuit een moment van stilte is iets waar ik naar uit keek. Stilstaan. Stilte. Iets wat ik enorm kan waarderen. En waarvan ik denk dat de waarde ervan nog wel eens onderschat wordt.

Juist het moment van stilte is het moment waarop er iets in beweging komt. Hoe verrassend is het dat er op een moment van stilte no zoveel te horen is? Je gehoor en bewustzijn worden scherper. Met die verwachting stapte in vanochtend op mijn fietsje: waarnemen vanuit stilte. En wat valt er dan waar te nemen?

Vol verwachting klopt mijn hart. Als bij een spannende film, richt ik me zeer geconcentreerd op het beeld voor me: een adembenemend mooie roze lucht. Is er al een stukje zon te zien? En niet veel later is ze daar: die enorme lichtgevende prachtige bol.

Verblind schuifel ik vervolgens naar de andere kant en herken de Grote Kerk, waar mijn kinderen niet ver vandaan zijn.

…….

….Zo, nog maar even genieten van de stilte 😉