Vanavond mijn eigen
privé-voorstelling.
Vanuit mijn uitkijkpost kijk ik
over de stad, aan twee kanten.

Ik ruik hout.
Ik hoor getik van de verwarming,
geklater van water, auto’s en
vogels.

Mijn hoofd in de wolken, vanavond
geen zon.
Overal nog plassen water, vanmiddag
Heeft het even geregend.

Alle groen is nog groener.
Voorjaar.
En wat voor jaar!

Het is geen gewone zaterdagavond.
Veel rustiger.
Een stad, een land, een wereld
Worstelend met een
Quarantaine queeste.

Ik zie en word gezien.
Zwaaien.
Tijd vliegt.

Bedankt voor deze mooie ervaring!
                                     

“Wij weten nooit hoe groot we zijn
Tot men ons vraagt te staan
En als het zo is voorbestemd
Raakt ons formaat de hemel aan”
– Emily Dickinson