Zes jaar geleden, het was 17 april ’14 en mijn dag bleef donker. Ik bracht ‘m door in het ziekenhuis, waar mijn dochter levenloos geboren werd. Buiten draaide de wereld door. Vandaag sta ik hier en ik kijk uit over een stille stad. Er verschijnt een streepje oranje aan de horizon, de stad houdt zich koest. Zachte stralen glijden over de daken, gordijnen blijven gesloten. Ik glimlach naar de nieuwe dag, terwijl beneden de machine zich voorzichtig opnieuw uitvindt. Dat komt wel goed, de zon is op. Straks fiets ik naar Villa Augustus, de croissants zullen nog warm zijn.