Een schouwspel van beelden waar geen patroon is uit te herleiden. Een zon op de stad die langzaam onderging. Een stad die langzaam ontwaakt terwijl de zon verdwijnt.

Structuur in de wegen maar de structuur wordt niet omarmd door de mensen, ze volgen de structuur niet, de stad ook niet. De stad lijkt “dood” statische gebouwen staan stil, als je de mensen volgt dan denk ik aan de mieren op schaal. Bedrijvig, nietig, kris kras. Naarmate je kijkt zie je steeds andere dingen, ook zie ervaar je een “rust”. Een bijzondere rust, wat je krijgt van de stad, beweegt niet, de zon die langzaam ondergaat, het weinige verkeer met eigenlijk 1 toegang weg. Maar 1 beeld blijft bij mij hangen!

Er is geen structuur alles kriskras en anders. De mensen gebruiken niet de structuur. Wonderlijk dat geeft dan rust!

Ja een stad geeft rust, zo heb ik het nooit ervaren.

Dank voor deze bijzondere ervaring!