Met een lege pagina voor me bedenk ik me hoe ga ik beginnen. Ik mag alleen naar boven lopen en ben al aangenaam verrast door de mooie houten trappen en constructie.

Boven kom ik in een soort gangetje met aan 2 kanten ramen. Ik doe de schuifdeuren op een kiertje voor het gezang van de vogels. Welke kant kies ik?

Nou die keuze was snel gemaakt, want aan het Energieplein kwam de zon op tussen de brug naar Papendrecht en Villa Augustus. Wat een prachtige zonsopgang werd ik op getrakteerd! De kleuren wisselen snel met het rijzen van de zon en naar rechts kijkend vertrok daar de maan.

De deur schuif ik dicht om het geluid van het verkeer wat te dimmen. Maar wat gebeurt er aan de andere kant? Als ik daar heen loop heb ik het idee alsof ik richting het kijkgat van een kijkdoos loop. Alles doemt achter elkaar op; de molen, de huizen, de prachtige Grote Kerk en de brug naar Zwijndrecht.

Tussen die twee laatste woon ik, maar meer aanknopingspunten zie ik niet. Ik ben benieuwd hoever de zon inmiddels gestegen is en loop weer de andere kant op. Ze staat al hoog en ik voel haar warmte al door het glas, heerlijk.

Ondertussen is de stad steeds veder aan het ontwaken en dat is een mooi gezicht. Nog 1 keer terug naar het beeld op de stad, want volgens mij zag ik een bekende fietser voorbij komen. Een jawel, ze stopt en zwaait. Het doet me goed haar te zien en dat ze speciaal vroeg is opgestaan om ‘hallo’ te zeggen.

Stiekem zie ik op de Grote Kerkklok dat mijn tijd er al bijna op zit. Het was een mooi uur met een mooie ervaring in mijn fijne, verrassende, mooie, oude, gezellige en vertrouwde stadje!