Daar stond ik dan. Bovenop een gebouw dat ooit bruiste van de energie. Het Energiehuis. Een uur lang mocht ik hier in strikte en een unieke quarantaine zijn. Wow, totaal geen verwachtingen, geen idee wat ik ervan moest denken. Kom maar op. En wat was het uniek! Hoeveel mensen zouden jaloers op mij zijn? Hoeveel mensen zouden mij zien? Met de hele familie kwam ik hier aan en vanuit de ‘waarnemer-kamer’ zag ik ze vertrekken. Ik heb ze gevolgd totdat ik ze niet meer zag. Al zwaaiend (alsof ik de koningin was) zouden ze richtijng de stad fietsen op zoek naar een ijsje. Natuurlijk stond ik op diezelfde plek al zwaaiend ze weer weer na te wuiven toen ze weer naar huis gingen. Na dat moment begon ‘t waarnemen pas echt! Niet omdat ik besefte dat de zon ineens verdween achter een prachtige lange wolk, maar puur omdat ik vanaf dat moment niemand meer verwachte. Het waken kon nu pas echt beginnen…

Het viel me dat ik van bovenaf zo leuk bij de auto’s naar binnen kon kijken. De open dakjes in de auto’s gaven mij een blik op het hoofd van de bestuurder. Ik zag hoe links onder een pan op ‘t fornuis stond waarin hoogst waarschijnlijk soep werd gemaakt. De tafel werd gedekt en ik heb gezien hoe ze aan tafel gingen. Langzaam aan kwam de zon onder de wolk vandaan en werd het weer licht. De lucht leek steeds een beetje oranje te worden. Ik zag een mug precies op ‘t raam gaan zitten en terwijl mijn focus zo dichtbij was, zag ik iemand beneden mij heel heftig op de fiets met 2 handen in de lucht naar mij zwaaien! He, iemand heeft door dat ik hier sta. Ik besefte dat er waarschijnlijk heel veel kindjes naar bed gebracht werden. De begeleider zo dit door zijn werk hier nu ook niet meemaken. Er sprongen al wat tuinlichten aan. Los van de vele auto’s heb ik verder niemand bewust omhoog zien kijken.

Maar ik keek wel naar beneden! Ik zag hoe geen enkele auto zich aan de strepen op de weg hield. Waarom zie ik dit? Zien anderen dit ook? Auto’s, brommers, fietsers en wandelaars gaan voorbij. Het is hier druk! Naast het verkeer hoorde ik aan de andere kant steeds de fonteinen! Wat leuk die de aan staan! Maar voor wie eigenlijk? Iedereen moet toch thuis blijven? En ineens dacht ik weer aan de zon en die prachtige hoge boom aan de horizon! Zo mooi. Wat een uniek plaatje. Wat een belevenis! Wat en oranje bal! Ik ben er trots op dat ik waarnemer mocht zijn. Van deze unieke stad en deze unieke plek! Het was bijzonder! Een dit zal mij lang bijblijven! Nummer 700.