Wauw, dat dacht ik toen ik eraan begon en dat was het ook. Op het moment dat ik in de waarnemer stond vond ik het nog steeds wauw maar ook wel spannend. Ik durfde eerst niet te dicht bij het raam. De gedachte dat er wat zou gebeuren was daar. Maar ik wilde me er niet door laten leiden. Het waaide behoorlijk, maar als tegenhanger waren daar de vogels die hun mooiste lied ten gehore brachten.

Het is 2e paasdag maar toch wat mensen in beweging een eenzame wandelaar die ongeveer na een uurtje weer terug kwam. Een eenzame hardloper en wat auto’s van mensen die misschien wel naar het werk moeten. Ik zie de stad en de steden lijken in elkaar over te gaan. Hier zie je geen water, geen Oude Maas die Dordrecht van Zwijndrecht splitst, alleen de brug die geeft aan dat daar wel water zou kunnen zijn.

Alles is rustig, mensen blijven in de huizen. Slapen lekker uit. Maar hoe bijzonder is dit om dit mee te maken. Een gebed voor de stad voor de mensen voor de zieken voor Nitzana zo dicht bij. Voor mensen die het op het moment zo moeilijk hebben.

En dan, dan is Paul er al weer.

Wat een belevenis om zo over Dordrecht uit te zien. Dank je wel. Gods zegen.