Daar ga ik dan. Ik stap in het aquarium. Het is een mooie lenteavond met een zonnetje en een bijna strakblauwe lucht. Het is raar zo weinig vliegtuigstrepen te zien. Ik luister naar spelende kinderen op het plein. Het zijn er niet veel. Ook de handhaving ziet dat, en rijdt weer verder.

Het uitzicht aan de kant van de bios is niet het mooist maar het is toch even leuk om te kijken wat mensen zoal doen als je eigenlijk niet veel kan en mag.

Ik draai me om want ik wil graag de mooie skyline zien van mijn mooie eilandje. Ik kom stapje voor stapje dichterbij het raam, dan zie ik dat 3 jongens op de fiets mij zien staan en ik zwaai. Heftig zwaaien ze terug. Door de zon is de skyline donker en zie ik alleen de vormen van de gebouwen. Meer mensen gaan zwaaien. Geweldig!

Ineens landt er een lieveheersbeestje op het raam. Niets vermoedend loopt hij een stukje over de ruit om vervolgens opgeschrikt door een bij weg te vliegen de wijde wereld in.

Ik draai nog even terug. Ineens zie ik mijn dochter lopen! Ze weet niet dat ik hier ben. Ze maakt niets vermoedend een wandeling met haar vader (mijn ex). Ik herkende gelijk haar loopje.

De zon tikt bijna de horizon aan en het plein loopt leeg op 3 jongens op scooters na. Ze poseren nog even voor wat foto’s  met hun mobiel.

Snel naar de grote kerk kant, de zon onder zien gaan. Wat sowieso al een grote hobby voor me is.

Nog 1 keer zwaaien naar een voorbijganger. Nog even spieken naar in de verte de stad van mijn geliefde. De lampjes van de Euromast gaan aan en de vlammetjes van de Maasvlakte worden zichtbaar.

Nee! Zon niet zo snel! Het meisje wat met de hond ging joggen is op de terugweg.

Het was al niet druk maar de rust komt over de stad. Mijn geliefde eilandje Dordrecht. Geniet straks nog even van de sterren en heb dan een fijne nachtrust. Welteruste!