Wanneer heb je of neem je tijd om de zon in al zijn glorie onder te zien gaan? Bijna nooit. Maar wel bij De Waarnemer? Het moet je dan ook gegund zijn om de zon ook daadwerkelijk z’n laatste stralen over stad te zien schijnen. Ik had dat geluk. Het was een prachtige zonsondergang. Alleen versperd door een bouwkraan. Het is een bijzondere ervaring. Je ziet de stad langzaam oranje voorbijtrekken, zowel de mensen als de gebouwen. De mensen maken de stad. In deze periode van crisis zijn het er niet zo veel, al kwamen er toch verrassend veel auto’s over de Noordendijk. Anonieme automobilisten. Leuker is om de wandelaars te zien. De joggers, de eenzame basketballer die zijn bal vaker niet dan wel door de basket laat gaan. Het meisje van circa 5 jaar die op haar fiets het Energieplein gebruikt alsof het een skipiste is. Sommige voorbijgangers zwaaien naar dat voor hen vreemde gezicht van Dordrecht.

Je hebt voldoende tijd om de omgeving in je op te nemen. Aan de ene kant het verlaten Kinepolis. Villa Augustus die in de steigers staat, de Waterbussen die voor een steiger rust hebben. In de verte het verkeer dat weer dankbaar gebruik maakt van de N3. Het meest bijzondere vond ik toch wel de boot die op de eerste verdieping van het SCD-gebouw staat, waarschijnlijk neergezet door collega Ellen Kelder in voorbereidingsdag op extreem hoog water.

Aan de andere kant van het 7,5 meter de Groothoofdspoort, de watertoren van Zwijndrecht, de Grote Kerk met de Dordtse vlag en natuurlijk Kunstmin. Maar ook de achtertuintjes.

Als waarnemer ben je van het eigentijdse gezicht op Dordrecht. Iets wat vele beroemede schilders en schrijvers ons voor zijn gegaan. Je voelt je even zoals zij en weer lid van de club van de vele waarnemers.