Ik kwam en overzag de stad op maandagmorgen. Zoals ik alweer bijna 60 jaar geleden op deze dag en dat tijdstip geboren werd. ’t Levenslicht aanschouwen, dat ervaarde ik bij het zien opkomen van de zon, ook nog eens achter de Watertoren van Villa Augustus – de maand van mijn geboorte.

Symbolisch hoe de zon aan de horizon verschijnt: eerst een klein streepje licht, dan al gauw het begin van vorm en binnen de kortste keren een volle cirkel van gloed. Maar niet nadat de bol eerst begint te vervormen tot een ovaal.

In volle glorie aan de hemel staan, wie wil dat nou niet in het leven? Ik voel me een gelukskind. Natuurlijk heb ik al zelf de nodige energie in gestoken – hoe anders dan bij z’n maandagmorgenkind. Maar ik ervaar dankbaarheid. Er zijn genoeg mensen die hard door het lot worden getroffen. Zelfs heel vroeg al.

Maar wacht, wat gebeurt er met de zon? Hij verdwijnt langzaam maar zeker in het koepeltje van de watertoren. De zon is gevangen, een grote schaduw valt over de stad. Levenskracht laat zich niet vangen, de zon breekt weer uit en straalt zijn licht en warmte over stad. Mensen kunnen veel tegenslagen overwinnen. Zonder gelukt vreest niemand wel, grappig. Tegen de opkomende zon in kijken krijgt het licht grijze contrasten. Maar met de zon in de rug zie ik hoe alle kleren de stad doen opleven, in de mooiste tinten.

Dordrecht is mooi. Ja dat wisten we al. Nog meer dan anders zie ik geschiedenis, voel ik het. Hoe mensen gebouwd en gebouwd hebben. Op zoek naar vooruitgang. Voor zichzelf, voor de wereld. Luxepaarden en trekpaarden. Gelukkig zijn levensduur en verzorging beter tegenwoordig. In dat plaatje zie ik mijn lieve oma van moederskant in een woning aan de Noordendijk. Ze werd hoofd kassière bij C&A in Dordrecht. Een grote stap in een familie waarin de meisjes in voornamelijk het huishouden deden.

Wat wappert de Dordtse vlag mooi op de Grote Kerk! Zie ik daar nou een vlag op een bankgebouw? Mijn vertrouwen in het bankwezen en de economische wereld heeft een deuk gekregen. Ik denk aan de nauwkeurige berekeningen van Johan de Witt. Dat is prima, maar wel met gedegenheid.

Het licht over de stad duidelijk dat het groen van de bomen en de parken zeker onderdeel van het leven is. Groen, de kleur van het leven? Of blauw, reflecterend aan water? Of …?

Het was weer even stil op het dak van het Energieplein. Maar al gauw kwamen machines tot leven. De wereld gaat door – ook in het Coronavirustijdperk. Dan maar stilte in het hoofd. Een uur in mijn leven vloog voorbij. Mooi!

De tijd vliegt
door mijn handen
loopt een levensader
op weg naar verder
van de oorsprong
een maandagmorgen
met bestemming
ergens en overal
terwijl het licht
schijnt
de dood
reist
adres onbekend
ik ben wakker
leven is mooi.