Een legioen van merels kondigt alvast een mooie zonnige dag aan. De hemel is onbewolkt en kleurt langzaam paars. Opeens verschijnen de eerste oranje lichtstrepen van de zon. In enkele minuten rijst deze boven de horizon en schiet als een komeet omhoog net links van de watertoren. Even later verdwijnt de fel oranje bal achter de contouren van Villa Augustus. Voor mij ligt het verlaten plein van beton, staal en steen van het Energiehuis. De architecten hebben vast veel lof gekregen over dit strakke ontwerp, maar ik mis hier de menselijke maat en vooral een beetje groen. Een eenzame fietser steekt het plein over met op de achtergrond het Kinepolis gebouw. Daarachter liggen de veerboten te wachten totdat ze weer in de vaart mogen. Aan de horizon het silhouet van de Papendrechtse brug. Sinds gisteren is deze verkeersader van Dordrecht weer geopend voor alle verkeer. Aan de andere kant van de waarnemerspost dient de binnenstad van Dordrecht zich aan, met een prominente plaats voor de Grote Kerk. Een prachtig gezicht. De vlag wappert fier. Links daarvan de spoorbrug en rechts het torentje van de Augustijnenkerk.

Welke geschiedenis heeft zich in de stad van 800 jaar afgespeeld?

Verder naar rechts doemt in de verte de Rotterdamse hoogbouw op. De molen aan de Noordendijk staat in de volle zon, boven op de wieken zitten duiven uit te rusten. Zouden zij ook genieten van het mooie uitzicht?

Bijzonder om te zien hoe schoon de lucht is in deze “corona-tijd”. Er zijn amper vliegtuigen die de strak blauwe hemel doorkruisen. Langzaam ontwaakt de stad in een tijd van de pandemie en sociale distantie. Een enkele voetganger gaat voorbij. Het is rustig op straat.

De zonnestralen worden steeds krachtiger. De vogels zingen!