De plek van waarnemer is mij vreemd. Te kijken zonder in contact te komen, zonder erbij te kunnen. Ik kijk om te doen. Of toch minstens om onderdeel uit te maken. Maar alleen maar kijken? Ik vind het vervreemdend, alles wordt platter, √©√©ndimensionalers. Alsof het niet echt is. Een film? Gespeeld? Mensen worden speelstukken die doodnormale dingen doen die ineens heel vreemd lijken. Rondje lopen, basketballen, hond uitlaten. Het waarnemen zonder er ‘in’ te zijn leidt ook tot een gevoel van waargenomen worden. Ingelijst tussen 2 lichtbalken zie je je reflectie in het glas. Wie zou op welke manier naar mij kijken? Voelt als vage afspiegeling van hoe God naar ons moet kijken. Nietig. Kwetsbaar. Liefdevol. Beetje lachwekkend? Bevreemdend. Dat neem ik mee.