Mijn geboortestad ligt aan mijn voeten. Ik beken dat ik bij elk raam een halve meter afstand houd vanwege mijn hoogtevrees. Langzaam verdwijnt dat en komt het weer terg, zodat ik in-en uit de stad gezogen wordt. Het felle zonlicht rondom de Grote Kerk verblindt mij en doet de gebouwen achter mij opgloeien. Wat een verbijsterende aanblik, mijn stad zo te zien.

In alles wat ik heb meegemaakt in mijn leven ligt hier de grondslag. Ik heb heel Europa met jou door gezworven, maar toch hebben we hier altijd onze thuisbasis gehad.

Het is wisselend bewolkt en dan weer die felle zon. Zoals ook onze 34-jarige relatie was. Zelfs een halve regenboog vertoont zich boven de Papendrechtse brug. Toeval bestaat niet. De laatste minuten verdwijnen in de grote grijze wolken, zoals jij nu uit mijn leven gaat verdwijnen. Ik zie duidelijk de skyline van Rotterdam liggen en langzaam verdwijjnen. Symbolischer kan het bijna niet. Jouw geboortestad waar je niet zal sterven.