Een prachtige ondergaande zon, zo’n vurige bal! Dat was het laatste beeld van het uur. Hoe stil kon het zijn, en dan weer het geluid van auto’s. Er zwaaiden mensen naar mij, dacht ik. Misschien was hun enthousiasme voor anderen. Maakt ook niet uit. Ik zwaaide terug en voelde me gezien. 😉

Ik vind het mooi om deel te nemen aan een kunstproject terwijl al het andere ‘plat’ ligt.

Ik zag de stad, maar veel gebeurde in mezelf. Een weemoedig en beetje verdrietig gevoel om wat is geweest. Maar nu een bonkend hart van verwondering: een gevoel van liefde voor degene die nog maar zo kort in mijn leven is. Tranen van weemoed en tranen van geluk.

2 duiven die even voor mijn ogen op een steiger gingen zitten. Voor mij het gevoel van vrijheid. Ik voel me vrij, en ik wil dat blijven voelen. En dat kan! Voor mij was het een prachtige ervaring, en dank dat ik dit mocht doen.