Een gek moment om in je eentje op het dak van het Energiehuis in een houten hokje de dag af te sluiten. De zon schijntĀ  heerlijk op mijn gezicht, dus probeer mij er maar toe te geven. Een uur alleen met enkel de omgeving. Eerst observeer je nog, je kijkt bewust en je neemt waar. Je gaat je zelf vragen stellen over wat je ziet. Op een bepaald moment vraag ik mij af of er zachtjes een muziekje is opgezet. Tot ik constateer dat dat juist de omgeving is. Ik moet er een beetje om grinneken. Wat mijn gedachten toch met mij doen.

De zon bleef het meest mijn aandacht trekken. En ik geef mij er aan over. Ik laat het op zijn beloop. Ik zie de patronen die samensmelten en patronen die door ons als mensen zijn bedacht. Maar ook patronen die er gewoon zijn. Het licht, de geluiden van de dieren, de weerspiegeling en de kleuren van de bomen die veranderen bij het licht. Het smelt samen. Het smelt ook samen in mijn hoofd. De persoonlijke overdenkingen, waar je staat ten opzichte van het zijn. De zon is bijna onder. Ze is zo mooi dat ik hoop dat ze niet vertrekt. Dan zie ik de weerspiegeling van de lichtbalken. Het vormt een poort. Een poort naar een nieuwe dag.