Nog zoveel niet gezien, hoe kan het? Een uur voorbij? Ochtendwaken in Dordrecht, wat mooi en vreemd om hier te zijn. 

Terwijl de wereld in rep en roep is, is het hier zo vredig. Of lijkt het alleen maar zo vredig? De zon komt langzaam op en kleurt elke minuut de stad anders. De vogels trekken niets aan van alle corona-commotie. De natuur heeft niets door …

Op straat is het rustig en het valt me op dat nagenoeg iedereen alleen is. Alleen in de auto, alleen op de fiets, alleen aan het lopen of sporten. Het moet vlak voor het einde van dit uur zijn geweest dat ik pas enkele mensen samen zag. Is dat altijd zo? Kijk ik met geïnfecteerde gedachten naar de wereld? Is alles anders?

We zijn als mensen bezige bijtjes. Wat gebeurt er nog veel als je bedenkt hoeveel mensen thuis zijn. De N3 heeft af en toe reguliere vertraging en naar de Merwedestraat gaat alsnog genoeg verkeer. Toch voelt het anders.

Wat kijk ik trouwens gekleurd naar de wereld. Ik zoek naar bekende plekken en herkenningspunten. Grote Kerk, Spoorbrug, Stadion, N3. Hoe langer je de ogen de tijd geeft, hoe meer je ook toelaat van het onbekende.

En toch elke keer de niet te onderdrukken ‘corona-filter’. Wat gaan die mensen doen? Gaat hun werk gewoon door? He, een fietser die ik vaak zelf in de ochtenduren tegemoet kom, altijd in oranje werktenue. Ik zal hem eens groeten vanaf de fiets als alles weer normaal is.

Ik zie de stoom uit de schoorstenen komen. Huizen ontwaken, ik zie alleen geen mens. Wellicht verplicht thuiswerken…nog met de gordijnen dicht.

Uit mijn zicht onttrokken, maar wel in gedachten is het ziekenhuis. Wat zou daar gaande zijn?

Ik merk op dat de twee vensters een zonnen- en schaduwzijde hebben. Negentig procent van de tijd sta ik aan de zonkant. Het licht, de warmte, de vrolijkheid trekt me aan. Echt een kind van mijn moeder.

Een uurtje tijd, zoveel gedachten, zoveel te zien. Maar wat zie je nu echt? En wat denk je erbij? In ieder geval was de tijd te kort… Nog zoveel te ontdekken!

Misschien is dat het leven wel. Waarbij vandaag wel bleek dat jezelf altijd de mogelijkheid hebt om te kiezen hoe je erin staat. Zon- en schaduwzijde bestaan nu eenmaal. Ik kies liever de kant van de zon en hoop dat alle mensen dat doen. Tijd te kort, maar het was de moeite waard en heb genoten!