Een uur lang, zonder mobiel of horloge. Mijn eerste gedachte hierover was: ‘wow, dat is best lang’. Maar ik betrap mezelf er zo vaak op dat ik toch elke avond een blik naar boven werp om te kijken of er een mooie zonsondergang is. Op het dak van het Energiehuis, vanuit de houten constructie, kon ik deze avond het hele spektakel mee maken. Het was bijzonder. We zitten in een vervelende tijd. Toen ik vandaag over straat liep hoorde ik verschillende mensen hun hart luchten tegen elkaar over het virus.

Het afgelopen uur leek het net alsof ik even weg was van alle ellende. Met de minuut voelde ik mij rustiger en fijner. De zonsondergang was bijzonder. Het leek alsof de lucht was opgedeeld in een donker stuk en een licht stuk. De zon, als rondje, was een ‘lichtpuntje’ en zakte met de minuut steeds verder weg naar het lichte vlak. 

Een soort van: ook in donkere tijden komt alles wel weer goed.