Vanochtend werd ik wakker in een wereld die ik nog niet eerder heb meegemaakt. Een bijzondere tijd, zeker om te mogen waarnemen. Even leek er niets aan de hand, een aantal mensen gingen toch naar hun werk, prullenbakken werden geleegd, honden werden uitgelaten en een zwerver keek in de container of er nog ergens wat bruikbaars in zat. Maar toch hing er een gespannen sfeer. We weten allemaal dat er nu een virus is wat onze hele maatschappij ontwricht. Aan de lucht lag het niet, de zon ging gewoon op en liet een roze gloed achter. De vogels floten en ontspanden op de wieken van de molen. Ik heb het gevoel dat ik iets wil doen om onze maatschappij verder te helpen. Maar vandaag, door even helemaal niets te doen, heb ik geleerd dat dat nu misschien wel het beste is wat ik de komende tijd kan doen.