Zo toch op de valreep nog waarnemer geworden, door het uitvallen van een ander. Is op deze manier 14 maart toch een bijzondere dag geworden.

De stad en vooral de wijk waar ik praktisch mijn hele leven in gewoond, gespeeld en geleefd heb eens op mijn gemak bekeken bij het onder gaan van de zon. De plekjes proberen te zien en te vinden waar ik geravot heb en kattekwaad heb uitgehaald. Bedacht wat nieuw is gekomen en wat is weg gegaan, maar … ook bewonderd wat is gebleven. Mijn ouderlijk huis, helaas niet in het zicht doordat Kunstmin er voor staat. Maar wel de boom de sequoia, waar ik praktisch ook mijn hele leven al naar kijk, in de tuin van mijn voormalige ouderlijke huis kunnen zien. Verbazingwekkend dat er mensen zijn die deze 160 jaar oude boom willen laten kappen.

Wat zie je ook veel herkenningspunten van buiten de stad. De Koeltoren van Geertruidenberg en de Euromast van Rotterdam. En bij het invallen van de duisternis de industrie van Pernis, opvallend door de fakkels van Pernis.

Dordrecht, mooie stad aan de rivieren. Je licht langzaam op bij de ondergaande zon en zo ben je toch best verlicht.