Vandaag mag ik, een uur voor zonsondergang, waarnemer van Dordrecht zijn.

Hoewel, zonsondergang, al dagen geen zonnetje te zien. Maar ca 2 uur vooraf breekt de hemel open en mag ik even later een prachtige zonsondergang waarnemen boven de stad.

De westkant trekt meer aan mij dan de oostkant. Daar ligt mijn jeugd. De St. Jorisweg waar ik heb gewoond. De Singel en het pleintje achter Kunstmin waar ik voetbalde.

Ook nu trouwens zie ik een klein jongetje die alleen maar elke bal met links trapt. Een kleine glimlach kon ik niet onderdrukken.

Mavo Groenendijk nog net waar te nemen.

Het is overigens meer dan waarnemen. Ik voelde me een klein beetje de burgemeester van Dordt. Zo met de stad aan je voeten.

De zon gaat langzaam onder. Prachtig gezicht, en heel even zet hij de toren van Villa Augustus in een prachtig licht. 

De lijnen van de stad worden zachter. Een mooi einde van een mooie beleving met een geweldige blik op een mooie tijd.