Met gezonde spanning van wat er komen gaat, begonnen aan dit mini-avontuur. Als ik maar niet te laat kwam, en wat zou ik ervaren?

De stad ontwaakte onder een vroeg en krachtig winterzonnetje. Zij verscheen precies boven het gebouw direct hier achter als een soort fakkel boven het V-vormige dak.

Onder mij kwam er gestaag wat meer leven. Honden worden uitgelaten, fietsers, de politie al druk heen en weer, auto’s, jongens die naar de voetbal op zaterdagochtend werden gebracht. Ik vond het een vredige en warme ochtend. In het uur, wat ik snel vond gaan, en waarin ik later opmerkte dat er meerdere kerkklokken te zien waren, heb ik enorm veel gezien.

Aan de ene kant van het venster stond ik in de spotlight, maar was ik vrij anoniem. Terwijl aan de andere kant ik meer tussen de levendigheid van de stad, de mensen en de vogels stond. Letterlijke voelde het aan die kant misschien kouder, die kant was wel de kant die mij het meeste trok qua bedrijvigheid en levendigheid.

Ik wisselde heel graag af tussen de warme en rustige kant in de zon en de warme en donkere kant aan de andere kant.

Heel ver kunnen kijken op deze winterse zaterdagmorgen, helemaal naar Rotterdam en daardoor wat herkenbare punten kunnen vinden. Uitkijken vanaf een hoogte als deze – en over een stad als deze – is absoluut oneindig interessant.