Ik dacht dat Dordrecht “drukker” was… Vanaf het uitzichtspunt hierboven ontvouwt zich een traagheid… Bijna met een ritme van eentonigheid. Gehuld in een grauwe sluier – regen – rijden auto’s af en aan. Een kadans ontstaat: auto – auto – auto – fietser – fietser – auto – fietser – auto – auto – auto – fietser …

Fietser gehuld in donkere kleding. Af en toe een felgekleurde paraplu. Een kleine meisje met een felgekleurde blauwige regenjas brengt een glimlach op mijn gezicht.

Een dan een man zwaait met grote armgebaren en een kushandje: mijn lief met wie ik in mei 25 jaar getrouwd ben. Voor hem koos ik Nederland, met hem koos ik Dordrecht. De stad die na deze waarneming een extra stukje in mijn hart heeft veroverd.

Van hieruit fiets ik nog even stad in. Op zoek naar een felgekleurde regenjas met bloemen. Just in case.

Dank voor deze prachtige ervaring!