Wat deed ik de vorige schrikkeldagen? Ik zou het echt niet weten. Wat ik wel weet is dat ik deze schrikkeldag me nog lang zal heugen. Een uur lang ‘opgesloten’ zitten in een houten hok met twee vensters klinkt misschien wat claustrofobisch, maar het gaf mij de vrijheid om onafgeleid te observeren. Ik zag de dynamiek van de stad. Ook zonder horloge aanschouwde ik hoe de middag avond werd. Koters, voetballend in de zon, zonder jas, druipen langzaam af naar binnen. Het aantal bezorgers van eten, per elektrische fiets of scooters, neemt gestaag toe. In de keukens springen de lichten aan, worden de pannen op het vuur gezet, de sla gewassen en de uien gefruit. De wind waait stevig, en de zon schijnt in het begin fel, om daarna achter een wolk te verdwijnen en vervolgens onder te gaan. De Dordtse iconen, die ik eerst slechts kon aanschouwen met dichtgeknepen ogen, geven zich nu bloot. De Grote Kerk, het Stadhuis en de brug naar Zwijndrecht. Het uur is voorbij en ik heb me geen seconde verveeld.