Ik kijk van links naar rechts en zie de grenzen van de stad. 
Omgeven door water. Een eiland.
Als ik kijk naar de mensen die zich door de stad bewegen,
zie ik eilandbewoners.
Iedereen is bezig met zijn eigen ding.
Of in ieder geval zijn eigen kring met mensen.

Ook begin ik patronen op te merken.
Zoals in de bocht van de Noordendijk.
Werkelijk iedere auto rijdt binnen de lijntjes.
Het is de kortste weg.
Net als de Olifantenpaadjes die gecreëerd zijn aan de andere kant. 
Op het Energieplein.

Ik zie een patroon in de families die net de bioscoop verlaten
Alle kinderen beginnen te rennen en te dansen.
Alsof ze eindelijk vrijgelaten zijn.
Maar die voelen zich misschien altijd wel vrij.
In ieder geval meer dan wij volwassenen.

Ik vind het mooi om die dynamiek van de stad
en de patronen te observeren.
Dat houdt het leuk en in balans.
En hoe we collectief een stad in leven houden.
En als we nog meer om ons heen kijken
Komen we misschien nog weleens van het eiland af.
Pas als je eens de tijd neemt om om je heen te kijken
Zie je dat de wereld niet zo eng en groot is
als ie misschien soms lijkt.