Een georganiseerd zooitje. Van hoog kijk ik neer op kale koppen, krullenbollen, capuchons en hoofddoeken. Mensen die voorbijrijden en zich keurig aan de snelheid houden en mensen die proberen een boete te krijgen. Of dat nou met hun opgevoerde VW Golf is of elektrische fiets. Jongeren komen van school en ouderen keren terug naar huis na een lange werkdag. De stad behoort tot deze mensen, maar ook de duiven en meeuwen.

Een georganiseerd zooitje. Geen huis is hetzelfde. Elke woning zijn eigen karakter en vertoning. De stad maakt ruimte voor de natuur door de talloze stadstuintjes en watertjes. De honden worden uitgelaten voor het avondeten en piesen nog even tegen de stoep van de buurvrouw aan. Er wordt meerdere keren naar me gezwaaid. Door een jonge vader met zijn twee dochters en door een oudere vrouw met haar boodschappentasje. Ik zie de huisjes van goede vrienden en de bekende straten.

Een georganiseerd zooitje. De structuur van de stad beïnvloedt het handelen van de mens. Chaotisch en divers. Daarom zie je ook alle soorten en maten voorbij komen. Uiteindelijk zijn het de mensen die de stad Dordrecht maken. Door de mens is de stad continu in beweging. Fijn om hier juist even bij stil te staan. Ik word bewust. Bewust van hoeveel anderen er leven in deze stad en precies het leven ervaren zoals ik, door hun eigen ogen. Bewust van de lelijke en mooie delen van de stad. Bewust van het feit dat wij als mens zoveel invloed hebben op de wereld om ons heen.

Een georganiseerd zooitje, is hoe ik mezelf zou omschrijven. Misschien dat ik me daarom hier zo thuis voel.