Eerst maar even wennen aan het staan. Sta ik zo goed? Het maakte de mensen beneden mij niet zo veel uit geloof ik. Ze waren vooral druk onderweg. De eerste mevrouw die omhoog keek en mij zag, aarzelde. Ze besloot niet te zwaaien. Ik glimlachte toen maar.

Toen de zon zijn eerste stralen over de stad liet, lichtten er allerlei raampjes op. Glimmend op hun gebouwen, als sieraden. Ik herkende weinig gebouwen vanaf mijn plek hierboven, maar dat gaf niet. Ik probeerde mijn weg door de stad te vinden. Maar ook dat was lastig, omdat je de wegen maar moeilijk kon zien.

Terug naar dichtbij dan. Veel fietsers met mutsen en handschoenen, sommige eigenwijs zonder. Het was koud daarbuiten. Op het Energieplein zag ik hoe sommige fietsers zich waagden over de heuvels die ze daar hebben neergelegd, grappig! Veel mensen met hond, meestal ontmoeten de honden elkaar liever dan dat de baasjes dat doen.

Het uur was zo voorbij! Dordrecht is mooi en lelijk tegelijk. Veel vogels!