Tsja, hoe zal ik beginnen …
Toen ik naar ‘t Energiehuis fietste voelde het alsof ik ‘n taak ging verrichten, een verantwoordelijke welteverstaan! Alsof ik de waakster was voor het gehele Dordrecht. Maar nee, gelukkig niet. Ik ben de waarnemer, niets minder of meer!

Ik probeer weer te geven wat er gebeurde in en om me heen. Allereerst onrust van aller wat ik zag: de auto’s en de gebouwen (die ik probeerde te onderscheiden). 

Toen de lucht, die bewolkt was en bleef. Helaas geen luchten a la Albert Cuyp. Eerlijk gezegd ‘n beetje saai. Heel veel gedachten over van alles, over mijn werk, wat er eerder deze week was voorgevallen en over wat ik zal gaan schrijven … Wat ik probeerde te laten gaan…

Van onrust naar meer zien van details als ‘n verlicht kantoor (aan de kant van Kinepolis). Waar geen werknemer meer te zien was, of toch wel? Nee, het is de weerkaatsing van de voetballende jongens op het plein.

Het geluid van de auto’s, die rustgevend is. De vele bestelbusjes en elektrische foodwegbrengende fietsen. Mensen die om half 6 hun honden uitlaten. De avond valt en het blijft licht ook al is de zon onder gegaan. Trouwens, geen zon gezien. Dus ‘n beetje vreemd, omdat het nog niet donker is. Ik voel me in ieder geval rustiger geworden en ‘n beetje zen!