Wat een uur. Aan de ene kant, de ‘achterkant’, het rauwe industriĆ«le. Oude industriĆ«le bedrijvigheid en daartussenin wordt Frans in nieuwbouw. Ik mag Frans graag. En de waterlijnen en andere lijnen (Wantijbrug naar de straat), N3-brug en de lijnen die de stad uit lopen. De lijnen van hier naar elders.

Dan de andere kant, de voorkant. Die kleur bruin die je tegemoet komt, warm en rustig. Met vlakjes en streepjes wit om ons alert te houden. Al die mensen die slapen, wakker worden, waken, eten, vrijen en bidden. Mijn hart gaat hen open. Er is zelfs een vrouw met een groot hart langs loopt?! Leven & sterven, komen en gaan. De mensen bewegen langs lijnen, soms door het gebouw opgelegd, de zachte baan van de Noordendijk, soms langs hun eigen lijn, over het plein.