Dordt van boven. In de storm. De wind loeit om het gebouw. Dat geeft ‘n aparte sfeer. Ik kijk vol verwondering naar buiten en zien ‘n mevrouw op de fiets naar mij zwaaien. Leuk, ik zwaai enthousiast terug. Dan kijk ik eens goed ‘om me heen’. Wat mij meteen opvalt zijn de vele vormen die ik zie: een brug, een hijskraan, torentjes, een uilendak en mooie geveltjes. Dat zie je niet vanaf de grond. Een zwerm vogels maakt ‘n dans in de lucht. En dan ineens ‘n enorme lichtbundel om de hoek van ‘t gebouw. De zon! Wat ‘n prachtig effect!
Naarmate de tijd vordert, wordt mijn blik ruimer. Eindeloze rij lichten van auto’s en fietsers. Een mevrouw kijkt naar boven. We zwaaien. Ondertussen drijven de wolken, aangemoedigd door de zon, aan mij voorbij. Ze veranderen steeds van vorm. Ik zie ‘n ijsbeer, ‘n muis en ‘n enorme walvis. Ergens gaat het licht aan en de plantjes krijgen water. Op ‘t plein loopt ‘n meisje alsmaar heen en weer. Dalijk toch eens vragen waar ze op wacht. Ik heb nauwelijks in de gaten dat ‘t steeds lichter wordt. Ben ook niet bezig met tijd. Wat zou het leuk zijn als iedereen de wereld eens van boven bekeek. Dan was ‘t zo vrede op aarde! Dank voor deze mooie ervaring!