Het was een uitdaging sowieso om hoog boven mijn eigen stad te mogen staan, net als de Grote Kerk! Het werd een nog grotere uitdaging met windkracht 7 en uitschieters naar 9 misschien wel meer.  Misschien komt het omdat ik wel van uitdagingen hou en de wind voor nog een grotere uitdaging ging zorgen. Zodra ik het huisje instapte of eigenlijk de trappen op liep, kreeg ik alleen maar een wauw gevoel. Zo gaaf, zo mooi, zo hoog, niemand houdt me meer tegen. Zelfs de grootste storm niet. Het uitzicht met mijn neus tegen de ramen. Waarom zijn er niet rondom ramen? Kon ik nog veel meer waarnemen. Eindelijk kon ik in de achtertuinen kijken van de huizen, leuk! Maar wat blijven de huizen aan de Noordendijk lelijk, waar mooie huizen en de dijk met uitzicht plaats voor hebben moeten maken. De stadskant, prachtig met mooie herkenningspunten zoals de Grote Kerk die boven alles uit torent, torentje stadhuis, Groothoofdspoort, Bonifatiuskerk, Kunstmin, Wilhelminakerk en Tomadohuis. De Biesboschkant, Villa Augustus, en de lampen van FC Dordrecht. Af en toe werd ik afgeleid door de harde wind en dat het huisje en de ramen heen en weer gingen. Maar dit maakte het spannend en de uitdaging groter. Fietsers die afstapte, kinderen die niet vooruit kwamen, papieren en plastic zakken die door de lucht vlogen. Leuk om te zien dat naarmate het donkerder werd, er lichtjes in huizen aangingen. Het Torentje van Stadhuis en de Grote Kerk werden belicht, maar ook de verlichting van Van Leeuwen Buizen was goed te zien in het donker. Dordrecht wat ben je mooi. Wat hou ik van jou.