Rechtop staan, in evenwicht op twee voeten. Ik sta. Mijn gewicht neerzetten, mijn gewicht aan deze ervaring, deze presentatie overgeven. De tijd nemen om ieder detail van het uitzicht voor me te beschouwen. Het verschijnen en weer verdwijnen van de voetgangers, de fietsers, de automobilisten, de vogels. Hier, een schoorsteen die begint te roken. En dan een stap naar links doen en het hele perspectief is omgekeerd.

Terwijl de hemel donker wordt, de wolken talrijk zijn en de nacht begint, wordt het licht van de lage zon steeds feller. Ik ontvang de intensiteit van de kleur op m’n netvlies en ik voel dat ze door mijn lichaam stroomt.

Ik wil iets terugdoen voor deze mooie energie; me dankbaar voelend over de stad te kunnen waken. Een paar seconden in deze gedachte, in een herinnering duikend en dan weer terugkomend in het heden. Ik maak de herinnering van deze waarneming met aandacht voor de omgeving en dat wat een stad maakt: zijn inwoners, de gebouwen, de natuur van de omgeving.

Een herinnering getint met zachtheid en vriendelijkheid.