Vandaag is het een bijzondere dag. Mijn 62ste verjaardag. Ik stond op met en beetje spanning, hoe zal het zijn? Het zag er naar uit dat het heel mooi zou worden. Een heldere lucht, wel koud. Na een prettige ontmoeting met de begeleider ging ik naar boven. Ik had me de ruimte anders voorgesteld. Ik dacht dat het aan zeker 3 kanten van glas zou zijn, maar dat was niet zo. Ik moet een keuze maken welke kant ik ging kijken. Eerst keek ik naar de kant van het plein. Daar zag ik van alles. Fietsers op weg naar school en werk. Twee schoolkinderen fietsten rondjes om de kleine heuveltjes heen. Een van de twee ging er over heen. Het bleek best glad te zijn. Want het meisje die uiteindelijk ook over de hobbels ging fietsen, ging onderuit. Ze deed zich geen pijn. Ondertussen zag ik prachtige hardroze lucht over de huizen en gebouwen heen. De zon was nog niet te zien. Daarna maar eens naar de kant van de Grote Kerk gekeken. Ook daar waren in die richting gebouwen met schitterende roze plekken. Aan deze kant was ook weer van alles te zien. Fietsers die langs een wegversperring moesten fietsen. Auto’s die hard over de Noordendijk sjeesden. Twee keer groette een fietser mij. Ik zwaaide terug. Toen weer naar de andere kant gelopen. De zon was boven het kantoorgebouw gekomen! Ja, de zonnebril was ik vergeten! Nu kwamen de huizen in het volle licht. Het roze licht verdween en alles werd nog lichter. Ik kan nog veel meer vertellen over de mensen die ik zag, maar ik sluit deze bijzondere gebeurtenis af. Ik vond het een heel mooi begin van de dag. Ik had het niet willen missen. Het uur was lang en kort. Leuk dat ik dit heb mee mogen maken.