Vandaag was ik voor een uur de waarnemer van Dordrecht. Een stad die ik nog niet goed ken. Ik ken het theater en het bijbehorende Energiehuis (inclusief Bibelot). Dat komt door mijn passie voor cultuur. Maar verder dan dat kom ik niet echt. Het is voor mij de eerste minuten van mijn waarneming ook tijd om Dordrecht beter te bekijken. Beter te zien. En te ervaren.

Die ervaring wordt wel bemoeilijkt door de mist. Maar later kwam ik tot het besef dat de mist een ander effect heeft. Door de mist werd ik gedwongen te kijken naar datgene wat ik nog wel kan zien. En dan niet alleen te kijken, maar te observeren en er over na te denken. Wat zie ik nu echt? Wat voel en denk ik bij die waarneming?

Het doet mij denken aan de theaterlessen van docent Hiske bij het Jeugdtheaterhuis (toen het nog in Gorinchem zat). Bij haar deden we oefeningen om waar te nemen. Om te voelen hoe het groepsgevoel is, om te merken of iedereen dezelfde energie heeft en om er voor te zorgen dat je in het hier en nu bent. Wat een mooie herinnering bij een bijzondere waarneming.

Ik nam niet alleen waar met mijn ogen, maar ook met mijn oren. Ik hoorde: enkele vogels, gillende kinderen en auto’s. Ik zag iemand met een koptelefoon op. Die wilde die geluiden misschien niet horen. Zij wilde misschien haar eigen geluid en haar gevoel ervaren.

Het geluid van gillende kinderen was dichtbij. Het kwam bij het basketbal- en voetbalveld vandaan. De een deed mee en de ander niet. De een rende hard en de ander bewaakte het doel.

Mijn doel van deze waarneming was behaald: de tijd nemen om echt waar te nemen.