Op grote eenzame hoogte kijk ik uit over Dordrecht. Twee enorme vensters op de stad en op het Achterland bieden de ruimte om te hiken van de ene naar de andere gedachte. Het venster aan de achterzijde waar vanmorgen de zon opkwam, toont enkele mega foeilelijke gebouwen zoals de nieuwe bioscoop en een gebouw van de Drechtsteden dat binnenkort godzijdank wordt omgetoverd tot woningen. Gelukkig is er ook nog iets moois te zien: de voormalige Watertoren, nu Hotel Villa Augustus. Je kunt blijven kijken naar alle tierelantijntjes aan de ramen, torentjes, metselwerk en ankers.

Ook aan deze zijde spelen kinderen op het Energieplein. Voetbal. Er zijn kijkers en ballers. Het enige gemeenschappelijke is de bal. Er wordt gespeeld als een team waar iedereen aan beurt komt. Vooral die ene jongen met gifgroene en knaloranje gympen. Die komt vast nog ver. Ik wissel geregeld van venster, maar kijk toch vooral naar de zonzijde. De zonzijde kijkt uit over de oude stad, waar mij meteen opvalt hoe weinig groen hier te zien is. Ik tel welgeteld slecht 14 grote, boven de huizen uitstekende exemplaren. Wel is dit hele gebied gevuld met tierelantijntjes. Of die nu bestaan uit huizen, huizenblokken, schuttingen, een cactus voor het raam, een konijnenhok in de tuin, drie kliko’s met blauwe/oranje/gele deksel, voetgangers, auto’s en brommers. Het geheel maakt de stad. De stad die ik nu waarneem.

Ik denk aan de tierelantijntjes van mijn leven. Veel is er gebeurd en het einde is nog niet in zicht. De tijd van de zon wel. Die daalt steeds verder en maakt heldere lijnen tegen de wolken die langzaam voorbij drijven. De meeste zonsondergangen heb ik gezien vanaf het water.

Het water dat ik van hieruit slecht kan zien, terwijl Dordrecht toch omgeven wordt door water. Het is een beperking voor mijn netvlies en laat mij weten dat er altijd beperkingen zullen zijn in ons bestaan. Daarmee kon ik dicht bij mezelf en de reden om mijn waarneming op 19 januari 2020 te doen. Op 19 januari 2013, zeven jaar geleden, moest ik mijn droom opgeven en stopte mijn leven als zelfstandig binnenvaartschipper op de ‘Vertrouwen’. Het was een behoorlijke beperking in mijn dagelijkse functioneren en deed veel stof opwaaien. Ook in mijn hoofd. Net zoals het venster op Dordt had ik mijn overdenkplaatsje gevonden aan het water. Het water dat ik nu niet zie, maar waarvan ik weet dat het er is. En dat is goed.

De zon zakt verder en de gloed wordt bijna net zo knaloranje als de gympen van dat voetballertje op het Energieplein dat nog steeds speelt met de bal en zijn vriendjes. Zo komen licht en donker, jonge kinderen en ouderen, mooi en minder mooi, kleur en grauw hier door twee vensters bij elkaar. Ik was waarnemer van Dordt op 19 januari 2020. Vanaf nu de datum die in mijn geheugen gegrift zal staan als trotse schipper en bewoner van Dordt. En niet meer als laatste vaardag op de ‘Vertrouwen’. Ik verlaat deze ruimte met tierelantijntjes om mij heen en in mijn hoofd vol liefde en passie, klaar voor wat komen gaat!