Het is een koude en winderige dag in Dordrecht. Het leven van de bewoners ging z’n gangetje. Sommige mensen gingen en sommige kwamen. Sommige reden in auto’s en sommige reden op de fiets. Sommige liepen. Samen met een hond, alleen of in gezelschap. Iedereen leek gehaast en serieus. Dit gevoel werd sterker toen ik naar de gebouwen om mij heen keek waar mensen in die gebouwen (te) hard aan het werk waren. 

Terwijl ik dit aanschouw schuiven de wolken langzaam voorbij. De wolken schuiven voorbij net als de tijd die ook verder gaat. Ik ben er zeker van dat vele mensen dit niet door hebben. 

Ik zie veel daken die op elkaar lijken. Ik zie ook veel mensen die hun huizen in of juist uit gaan. Ik zie de kerk en de molen in de verte. Ik ben hier totdat het donker begint te worden. Door het donker licht de kerk extra op.