Als kijken observeren wordt, en observeren kijken, dan zien we alles. En toch mis ik dat Rotterdam langzaam in de mist verdwijnt en de jongentjes ophouden met voetballen. Hoe komt dat? En hoeveel missen we of nemen we niet waar terwijl we wel kijken? En is dat erg? Ik denk het niet, want in de tussentijd dat Rotterdam mistig wordt en de jongentjes ophouden met voetballen, zie ik vogels, zie ik verkeer, zwaai ik naar voorbijgangers en kijk ik hoe ver ik kan zien.

Op het moment dat ik het venster binnenstap voel ik dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Waar wil ik kijken? Wat wil ik zien? Gewoon maar beginnen. En de grap is … je kijkt al vanaf het begin. Alleen nu even bewust.

Ergens halverwege merk ik dat ik ongeduldig word. Komt er nog een spektakel? Iets groots? Iets allesomvattend? Waarschijnlijk heb ik daar al die tijd al naar gekeken en het niet waargenomen. Ook dat is kijken. En beseffen dat je niet alles kunt zien. Want ondertussen is de zon onder en Dordrecht mistig. En dat merk ik nu wel op.