Waarnemer van Dordrecht, wat een verantwoording!
Hoe zou het zijn? Is het zen? Is het moeilijk?
Alleen gelaten in het venster kon ik eerst naar manlief zwaaien.

Hij maakte van beneden af een paar foto’s.
Daarna waarnemen.
Niet zen, want naar buiten gericht?
Wel zen, want observeren zonder oordeel of invulling.

Blauwe lucht verscholen achter een laaghangend grijs wolkendek.
Af en toe te zien.
Zonnestralen tussen de wolken door.
Ze schoven.
Was dat het draaien van de aarde?

Harde wind, gierend langs het venster.
Maar zonder invloed uit te oefenen.

Spelende kinderen op het plein.
Zwaaiende meisjes met een ijsje.
Ze leiden af, dus naar de andere kant.

Vrouw met hond raapt zijn grote boodschap op.
En gooit het in een prullenbak.
Waar de hond vervolgens zijn plasje tegenaan doet.

De lucht wordt minder blauw,
De wolken worden grijzer,
Dordt verliest zijn kleur,
Maar ontsteekt lampjes,

Wat gaat de tijd snel!
Een prachtige ervaring!