Eerlijk gezegd vond ik het bij het begin erg spannend. Het leek mij nogal wat. Een heel uur in z’n hokje staan. Uiteindelijk viel dat reuze mee. Ik kon het wel waarderen. Ik keek op een hele andere manier naar Dordrecht dan normaal. De kleinste momenten vielen mij nu op. Zo was er bijvoorbeeld een ontzettend dik mops hondje die niet meer wilde lopen, dus hij gleed over de grond. Uiteindelijk pakte zijn baasje hem op en nam hem weer mee. Ik ben altijd al erg trots geweest op Dordrecht. Maar deze ervaring maakt mij nog wel een beetje meer trots. Ik ben er blij dat ik een Dordtenaar ben en ik deel uit mag maken van deze stad. ‘Eens een Dordtenaar is altijd een Dordtenaar.’