Een bijzondere ervaring. Opgesloten zitten zo voelde het laatste half uur. Eerst de verwondering over het uitzicht. De kant van de molen kijk ik over Den Dijck (ik ben voorzitter van deze stichting) en dan onder je de Noordendijk. De gebouwen zijn herkenbaar en nagenoeg allemaal voor mij te plaatsen. Aan de andere kant komt de zon op. Er hangt boven de horizon een laagje mist. Dus even zie je een grijze halve ‘maan’, dan een hele bol en langzaam wordt hij/zij (?) roder en stijgt mooi boven de mist/wolkenlaag uit. Na ongeveer een half uur heen en weer lopen en rondkijken komen details. Veel auto’s rijden over de witte streep als ze bocht nemen.

Veel geluid is er net. De stilte en niets kunnen doen maakt dat ik mij opgesloten voel. Ik moet denken aan de mensen in de isoleercel. (Ik heb gewerkt in de GGZ.) Men gaat ervan uit dat mensen door minder prikkels rustiger worden; bij mij is dat andersom.  Hoe langer ik er zit, hoe minder oog ik kan hebben van buiten. Dus ik wil eruit. Maar ben vol bezig met hoe hoog ik sta en hoe lelijk veel gebouwen van bovenaf zijn. Het natuurfenomeen waarbij de zon opkomt sprak mij het meest aan. Succes aan elke volgende waarnemer.