Een inzicht door het uitzicht.
De laatste kerstverlichting moet vandaag weggehaald zijn, bijna nergens is deze nog zichtbaar. Voor mij op het plein wordt een kerstboom op straat gegooid. Het is het einde van de kerstvakantie, het begin van een nieuw jaar. De auto’s die onder mij langstrekken gaan waarschijnlijk op weg naar een nieuwjaarsborrel met de familie. Morgen gewoon weer aan het werk of naar school, goede voornemens nog helder voor ogen.

Deze waarneming van Dordrecht start grauw, er hangt een grijze sluier over de stad. En dan halverwege de waarneming, laat de zon zich even zien, als een saluut aan de waarnemer, prikt hij door de wolken. De grote Kerk, de spoorbrug en de molen aan de Noordendijk steken als bakens boven de stad uit. Net voor zonsondergang worden de wieken van de molen gestopt en worden de zeilen door de molenaar gestreken.

Naarmate de tijd verstrijkt kleurt de stad en valt langzaam de duisternis in. Ik realiseer mij dat ik steeds minder zie van wat er beneden mij afspeelt, maar dat ik daarmee zelf beter zichtbaar word, in mijn verlichte cabine: het is waarnemen en waargenomen worden.

Voordat ik via een houten trap naar de waarnemerspost geleid word, vraagt de begeleidster: “Heb je er zin in? Heb je verwachtingen?”. Ik heb er zeker zin in, maar vooral die tweede vraag speelt voortdurend door mijn hoofd. Ik had vooraf vooral geen verwachtingen en heb me dan ook bewust niet voorbereid op wat zou komen, geen achtergronden van het project of verhalen van andere waarnemers gelezen. Ik realiseer mij, nu ik hier zo sta, dat dit al een van mijn levensinstellingen is, maar waar ik mij in de toekomst meer bewust van wil zijn: minder voorbereiden, minder visualiseren wat gaat gebeuren en mij meer laten verrassen door het moment. Een inzicht door het uitzicht over onze mooie stad.