Het is mistig. Zo af en toe kan ik net verder kijken dan de molen, maar Villa Augustus heb ik niet kunnen zien. Om me heen hoor ik luide knallen. Het jaar is bijna voorbij, en daar hoort vuurwerk bij. Als een jonge hond ren ik in het begin van het ene naar het andere raam. Totdat het in korte tijd tweemaal bijna mis ging.

Ik verlegde mijn focus naar de mensen, waarbij ik me gelijk volledig onzichtbaar voelde. Niemand merkt me op, terwijl ik volledig in het zicht sta. Ik bedenk me dat de mensen op straat nog onzichtbaarder zijn als ik. Wie zijn het? Wat is hun verhaal? Ik zie auto’s, fietsers, jassen en gezichten, maar geen verhalen. Wat gaat er in deze mensen om? Wat drijft ze? Wat houdt ze bezig? Terwijl ik observeer, komen er alleen meer vragen in me op.

Langzaam wordt het donkerder, en komt de laatste dag van dit decennium tot een einde. Dit was voor mij een bijzondere ervaring, omdat ik gehoopt had simpelweg te registreren. Nu heb ik nog meer vragen, wat mij motiveert om de wereld om me heen nog beter en meer te ontdekken. Dat wordt mijn goede voornemen voor de komende tien jaar. Bedankt voor deze ervaring.