Het waarnemen, het beleven en verwonderen…
Vanuit een langwerpige kleine ruimte de stad aanschouwen.
Het zien van bedrijvigheid, het volgen van fietsers, wandelaars, spelende kinderen. Het maakt nieuwsgierig, het vraagt om meer. Ik voel me als een acteur in een speelfilm, een voyeur vanuit een glazen huisje.
Aan de overkant staat een vrouw, zij weet dat ik daar sta, het lijkt haar niet te storen.
Ik hoor gefilterd geluid. De banden van verkeer op het asfalt, de hoge frequentie van kinderstemmen valt op.
Ik voel met mijn vingertoppen het hout, de wanden van de ruimte. Het is zacht, met een licht schurend toch aaibaar oppervlak.
Ik ruik het vochtige hout. In de hoeken van de ruimte is het vocht na lekkage in het hout getrokken.
Het proeven van m’n eigen speeksel doet beseffen dat gedachten in gesprek zijn met elkaar.
Ik aanschouw, ik analyseer, ik wil doorgronden welke keuzes gemaakt zijn en worden t.a.v. de stad Dordrecht.
Het fascineert mij om van boven af te mogen waarnemen, beleven en verwonderen… Een bron sprekend tot m’n verbeelding, inspireert…