Eindelijk stond ik daar dan! Ik had van de zomer al gewild maar om diverse redenen niet gelukt, nu een beetje spijt. Want Dordt was al lang ontwaakt toen ik hier naar toe fietste en er was vol op bedrijvigheid om me heen toen ik boven stond.
Had het misschien wel iets spectaculairder verwacht, nu was het grijs, het regende, de stad vervaagd tot vale grauwe slappe aftreksels van de kleuren die het draagt. 
De torentjes kon ik tot mijn spijt en schaamte niet allemaal benoemen. De grote kerk als mijn beker met de vlag in top. Het geluid van het gebouw bezorgde me soms wat irritatie, de deur heb ik af en toe open gezet en de kachel uit om de ervaring wat intenser te voelen. Ik merkte dat er twee verschillende ervaringen waren aan beide zijden van het raam.
De ene kant vol bedrijvigheid bij Kinepolis, wie of wat gebeurd daar op een vrijdag voor kerst? Veel schoolkinderen in groepjes op de fiets. Auto’s reden af en aan. Mutsen, wanten, hoewel het niet koud is. Mensen met honden, paraplu’s, capuchon’s op en kijkend naar de weg voor zicht, druk met zichzelf en elkaar. Na ongeveer een half uur werd ik dan toch gespot door een clubje meisjes die al pratend mijn kant op liepen, dat was overigens mijn voorkeurskant: zicht op de kerk, de molen, de stad. Daar was een rustig uitzicht, een rechte weg voor de auto’s onder me, het raam helder, stil en overzichtelijk.
Een eenzame meeuw of een groep ganzen in formatie of rommelig geheel vlogen over, ik voel de wind af en toe in vlagen, de regen tegen het raam en de natte dijk zorgde voor opspattend water en glinsteringen op de weg.
De regen op het raam gaf een onrustig beeld en ook de lamp die in het raam weerspiegelde belemmerde soms het uitzicht. Gillende en voetballende jongetjes op het plein, de fietsers nog steeds diep weggedoken in hun jas voor de regen. Dordt was al lang wakker toen ik plaats ging nemen als waarnemer. Ik nam waar, een enkeling zag mij, het uur was om gevlogen!
Wat spijtig dat ik de zon niet zag maar ik nam waar wat er was.. regen, wind, kinderstemmen, soms een claxon, ook een ambulance in de verte. Optrekkende auto’s, een blaffende hond, mijn eigen gedachtes die soms alle kanten op gingen. Een beetje hoofdpijn en al vooruitlopen op het fijne idee van zo meteen een kop koffie bij Villa Augustus om deze ervaring nog even vast te houden.
De verbinding, beweging van alle mensen die staan en gaan onder de stellage van het Energiehuis. Komen en gaan, beweging en stilstand, zijn!
Dit is Dordt, bedankt voor deze bijzondere ervaring!