Ik vond het best wel spannend. Wat staat me eigenlijk te wachten? Is een uur niet heel lang? Eenmaal boven was het wel even wennen. Het is niet gluren, maar begluurd worden, zo voelde het. Bijna alsof je naakt voor een raam staat. Inderdaad, ik was de voorstelling! Was het niet saai om een uur naar mij te kijken, Dordrecht? Jullie kwamen in groten getale meestal met de rug naar me toe. Wat een publiek! Maar soms was er ook waardering. In de vorm van een glimlach, een opgestoken hand, gezwaai, zelfs een foto. De interactie was het leukst, ook wel het spannends. Volgens mij werd ik soms zelfs rood op de wangen als jullie naar me zwaaiden. En toen opeens protest.. Een vrouw en een kind op de fiets stoppen aan de overkant van de molen. Ze hebben twee stokken in hun hand en ontrollen een spandoek. Ik had ze snel herkend. Moest ik me schamen over deze brutale actie? Of smelten van geluk?
– Het spandoek zegt:  ♥GEFELICITEERD♥ – 
Dat laatste maar (hoewel toch wat ongepast). De tijd ging te snel. De avond nog niet echt gevallen. ‘t was nog niet donker toen het half vijf was. Dat was jammer. Het had langer mogen duren. Veel langer.
Opvallendheden: Heel veel auto’s. Niet normaal veel. Een zwerm parkieten. De Kunstmin heeft een lelijke doos. De hoge rij populieren richting Geertruidenberg. En de stad heeft, zo lijkt het, een hele andere structuur.