Is dit misschien hoe onze lieve Heer zich voelt…? Zo van bovenaf, kijkend van een afstand naar alle acties op de grond? 
Best eenzaam eigenlijk.. Maar tegelijk ook hectisch. Zou Hij nooit last hebben van keuze stress…? 
Want waar moet je kijken… naar die auto die te hard op het zebrapad afraced? Of het stelletje dat loopt te gieren van de lach? De hond die verstrikt raakt in zijn lijn, terwijl hij zich van dol geluk over de vloer werpt? Soms zou je even willen ingrijpen als je bijvoorbeeld een meisje ziet balanceren op een veel te smalle richel.
Maar als je boven iedereen staat is er geen verbinding. Je kunt alleen maar beschouwen.
De wolkenluchten worden adembenemend. En in 1 uur heb ik het zien regenen, stormen hagelen en .. de zon onder zien gaan.
Maar toch ben ik blij als ik na 1 uur weer mag deelnemen aan het gewone straatleven.
Dan aan mijn vriendin Monique die over mij heeft gewaakt!