Allereerst was ik mij hyperbewust van mijn positie. Nam ik waar of werd ik waargenomen?
Vervolgens zakte ik langzaam weg in mijn gedachten om te beseffen dat het zelden voor komt dat ik zonder apparaten, zonder doel waarnaar ik op weg ben, zomaar sta. Een uur lang.
Op een gegeven moment begonnen de ramen te beslaan. Dordrecht in soft focus.
Nog meer teruggeworpen op mijn eigen gedachten en de lichten van de auto’s die over de dijk bewegen.
Vlak voor het einde gingen de wolken wat uiteen. Aan het rood van de lucht zag ik dat de zon onder ging. Tijd om weer af te dalen.